Predispozicije poetičkih modela u romanu Irfana Horozovića

Sažetak

Kulturni identitet savremene bošnjačke (i bosanskohercegovačke književnosti) nužno je posmatrati u konteksu društveno – historijskih promjena, kao i književno – teorijskih tendencija, pravaca, formacija. Upravo zbog toga, primjetne su različite stvaralačke faze u periodizaciji bošnjačke (i bosanskohercegovačke) književnosti, sve do značajnog pomaka prema filozofiji egzistencijalizma pedesetih godina 20. vijeka, da bi se krajem šezdesetih i početkom sedamdesetih godina okrenula avangardnoj preobrazbi. Već šezdesetih godina, bosanskohercegovački ali i južnoslavenski pisci prihvataju postulate postmoderne književnosti, koja je, s jedne strane, reakcija na modernistički iskaz u godinama koje su prethodile a, s druge, svrsishodan intertekstualni postmoderni izražaj. U tom pogledu, na dijahronijskoj vertikali nalazimo mjesto i postmodernoj književnosti Irfana Horozovića u kojoj se nameće i kontekst nove generacije romansijera koja će obrazovati romaneskni sistem u novijoj historiji bošnjačke i bosanskohercegovačke književnosti, s posebnom orijentacijom prema eksperimentalnosti romanesknih oblika, dekomponiranju harmoničnog diskursa, intermedijalnih aspekata, kao i pitanja identiteta, kulture pamćenja, sjećanja i zaborava, preplitanja književnih rodova, kombiniranja (na prvi pogled) nemogućeg, te se stoga, u ovom radu, čini nužnim odgovoriti na pitanja karaktera književnosti Irfana Horozovića, koje su njene poetičke karakteristike, te ćemo tako uspostaviti neku vrstu mosta prema konkretnijem poimanju i tumačenju njegovog književnog, kulturnog i identitetskog konteksta.